dj.soda-rayong-fanclub

dj.soda-rayong-fanclub

Welcome to dj.soda fanclub
 
บ้านสมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)
เข้าสู่ระบบ(Log in)
Username:
Password:
เข้าสู่ระบบโดยอัตโนมัติทุกครั้ง(Log in automatically): 
:: ลืม(forget) password
ค้นหา
 
 

Display results as :
 
Rechercher Advanced Search
August 2017
MonTueWedThuFriSatSun
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
CalendarCalendar
Latest topics
Forum
Statistics
สมาชิกทั้งหมด 152 คน
สมาชิกล่าสุดคือ luckarisa

Post ทั้งหมด 2935 หัวข้อ in 341 subjects
ผู้ที่กำลัง online
ผู้ที่ online ทั้งหมด 1 คน :: ลงทะเบียน 0 คน, ซ่อน 0 คน และ 1 ผู้มาเยือน

(ไม่มี)

มีผู้ใช้ online พร้อมกันสูงสุด 11 คน เมื่อ Thu Jun 27, 2013 1:38 pm
Top posters
soda@KT
 
Oshi
 
สหายปราย (ปราย จักรพล)
 
zapjapan
 
•ปลายฟ้า•
 
~สหายปราย~
 
คุ ง น้ อ ง น า ง
 
aphutsaprong
 
phantom
 
pukem
 
Navigation
 Portal
 Index
 รายชื่อสมาชิก
 ข้อมูลส่วนตัว(Profile)
 ช่วยเหลือ
 ค้นหา
Social bookmarking
Social bookmarking Digg  Social bookmarking Delicious  Social bookmarking Reddit  Social bookmarking Stumbleupon  Social bookmarking Slashdot  Social bookmarking Yahoo  Social bookmarking Google  Social bookmarking Blinklist  Social bookmarking Blogmarks  Social bookmarking Technorati  

Bookmark and share the address of dj.soda-rayong-fanclub on your social bookmarking website

Bookmark and share the address of dj.soda-rayong-fanclub on your social bookmarking website
Affiliates
free forum


Share | 
 

 ความทรงจำที่ล้างไม่ออก..

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
soda@KT
Admin
Admin
avatar

จำนวนข้อความ : 1184
Points : 1727
Reputation : 1
Join date : 20/09/2009
: 33

ตั้งหัวข้อเรื่อง: ความทรงจำที่ล้างไม่ออก..    Mon Aug 23, 2010 12:15 pm

สิ่งที่พระพยอมเสียใจที่สุดในชีวิต



พระพยอม เล่ากรรมที่ทำกับพ่อ





โยมพ่อของอาตมาเป็นคนขี้เหล้า... หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็กินเหล้าหมด


พอเมาก็ดุด่าโยมแม่กับอาตมา อาตมาไม่ชอบพ่อมาก.......


วันหนึ่ง โยมพ่อเมากลับบ้านไม่ได้ มีคนให้อาตมาพายเรือไปรับ


ตอนนั้น อาตมายังเป็นวัยรุ่น ทำงานมาทั้งวันก็อยากจะนอน....อยากพักผ่อน....


อาตมารู้สึกโมโหมาก




พอพายเรือกลับบ้าน ก็ทิ้งโยมพ่อไว้ในเรือ


แต่พ่อเมามากลุกไม่ไหว ตะโกนเรียก....


“ ไอ้ยอม... ไอ้ยอม... มาอุ้มกรูขึ้นบ้านหน่อย... กรูขึ้นไม่ไหว ”


ไอ้เราก็ทนรำคาญไม่ไหว เดินกระทืบเท้า ตึง.. ตึง.. ตึง..


กระชากร่างพ่ออุ้ม ในขณะที่อุ้ม..


ความรู้สึกเจ็บแค้นที่พ่อทำให้เราลำบาก ชอบด่าว่าเราเจ็บๆ


พออุ้มพ่อขึ้นมาจากเรือ... ถึงหัวสะพาน


จับร่างพ่อกระแทกกับหัวสะพาน ก้นพ่อกระแทกกับ พื้นไม้อย่างแรง


เสียงดังโครม....


พ่อแกร้องไห้.... แล้วพูดว่า


“ ไอ้ยอมนะ... ไอ้ยอม.. กรูอุ้มมรึงมาแต่เล็กแต่น้อย....


กรูนอนหลับ.. แต่มรึงไม่ยอมนอน... ร้องไห้กวน..


กรูต้องลุกมาอุ้มมรึง...ร้องเพลงกล่อมให้มรึงนอน


จะไปไหนมรึงไม่ไหว.. มรึงเหนื่อย. . กูก็ต้องอุ้มมรึง.. ทั้งที่กรูก็เหนื่อย


กรูอุ้มมรึง.. มรึงทั้งขี้..ทั้งเยี่ยว.. ใส่กรู


แต่กรูไม่เคยทุ่มมรึงลงกับพื้นเลย....


เพราะกรูรักมรึง......


วันนี้...มรึงอุ้มกรู เหล้ากรูไม่ได้หกโดนมรึงสักนิด มรึงทุ่มกรูลงพื้นทำไม.....”


พอพ่อพูดจบ น้ำตาไม่รู้มาจากไหน มันไหลพรูลงมาอาบสองแก้ม


อาตมาเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน


ก้มลงกราบพ่อ แล้วพูดว่า


“ พ่อครับ ต่อจากนี้ไป... ผมจะอุ้มพ่อตลอดชีวิต


โดยไม่บ่นและทุ่มพ่อ ลงพื้นอีกแล้วละครับ”


หลังจากนั้น อาตมาทำงานอย่างหนักเพื่อมาให้พ่อ หวังให้พ่อสบายขึ้น


แต่เมื่อถึงวันนั้น มันก็สายไปแล้ว


โยมพ่อได้จากอาตมาไปแล้ว





คิดแล้วมันทรมานใจเหลือเกิน อาตมาทำผิดพลาดไปแล้ว และแก้ไขไม่ได้


จึงอยากเตือนทุกคนเอาไว้ ไม่อยากให้เสียใจไปตลอดชีวิต




แล้วคุณล่ะ เคยทำอะไรให้พ่อเสียใจบ้างหรือเปล่า


บางครั้งเราอาจเข้าใจท่านผิดบ้าง


บางครั้งท่านเฉยเราก็คิดว่าท่านไม่สนใจ


แต่พอเราโตเราก็จะรู้เองว่า


สิ่งที่ท่านทํากับเรามันเป็นสิ่งที่ท่านหวังดีกับเราเสมอ


ขอให้รู้จักค้นหาหัวใจตัวเองให้ทันเวลา


ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป....."


***********************************

สำหรับบางคน......


บางสิ่งบางอย่าง ลำบ๊ากลำบาก แต่เราสามารถ มุมานะทำเพื่อแฟนหรือคนรักของเรา


แต่บางสิ่งง่ายๆ สำหรับพ่อแม่ของเรา เรากลับไม่ค่อยอยากทำให้ท่าน


ทั้งๆที่ท่านลำบากเลี้ยงเรามา มาคิดได้เมื่อสายไปแล้ว....


เคยได้ยินมาว่า....


ข้าวร้อนๆกับปลาเค็ม 1 ชิ้น ตอนพ่อมีชีวิตอยู่


มีค่ามากกว่า "เนื้อมังกร...หน้าศพ" ตอนพ่อตาย...

_________________
เรารักในหลวง
ขึ้นไปข้างบน Go down
http://djsoda-fanclub.thai-forum.net
สหายปราย (ปราย จักรพล)
ขึ้นคานชั่วคราว
ขึ้นคานชั่วคราว
avatar

จำนวนข้อความ : 360
Points : 411
Reputation : 0
Join date : 24/01/2010
: 28
ที่อยู่ : พม่า

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: ความทรงจำที่ล้างไม่ออก..    Mon Aug 23, 2010 8:38 pm

ที่ผ่านมา ผมกับพ่อไม่เคยถูกกันเลย
ทะเลาะกันบ้าง ขัดแย้งกันบ้าง สิ่งที่ผมทำเหมื่อจะไม่เคยอยู่ในสายตาของพ่อเลย
พ่อต่อต้านผมตลอด แม้กระทั่งอาชีพที่ผมรักและเป็นอาชีพเดียวที่ผมไฝ่ฝัน.. คือการเป็นทหาร การเป็นคนของประชาชน สละชีวิตแห่งความสุขเพื่อปวงชน
ที่ผ่านมาผมคิดตลอดว่าที่พ่อต่อต้านผมเพราะพ่ออยากให้ผมเป็นในสิ่งที่พ่ออยากให้เป็น คือการเป็นช่าง เพราะมันคืออาชิพที่พ่อถนัดและรัก ผมเคยคิดว่าพ่อเห็นแก่ตัวที่ไม่ยอมให้ผมทำอาชีพนักรบ ผมเพิ่งรู้..ว่าที่พ่อกับแม่ทำไปทุกอย่าง.. เพื่อผม เพื่อลูกที่ไม่รักดี เพื่อลูกเนรคุณคนนี้ ที่ไม่เคยทำอะไรเพื่อพ่อกับแม่เลย...
ผมรักพ่อคับ



_________________
ปกป้องสถาบันยิ่งชิพ

เรารักในหลวง
ขึ้นไปข้างบน Go down
สหายปราย (ปราย จักรพล)
ขึ้นคานชั่วคราว
ขึ้นคานชั่วคราว
avatar

จำนวนข้อความ : 360
Points : 411
Reputation : 0
Join date : 24/01/2010
: 28
ที่อยู่ : พม่า

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: ความทรงจำที่ล้างไม่ออก..    Mon Aug 23, 2010 9:30 pm

เซงเลยคับ อุตส่าพิมตั้งเยอะ ดันกดโดนลบทิ้งซะงั้น อุตส่าพิม ว่าจะซึ้งซะหน่อย ไว้โอกาศหน้าละกัน ที่กระทู้ของผมนะ เกี่ยวกะเด็กกำพร้าด้วย จุ๊บๆ

_________________
ปกป้องสถาบันยิ่งชิพ

เรารักในหลวง
ขึ้นไปข้างบน Go down
 
ความทรงจำที่ล้างไม่ออก..
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
dj.soda-rayong-fanclub :: คานทองห้องเม้าส์ :: FW.mail ดีดี นานาสาระ แบ่งปันความรู้-
ไปที่: